SINISTER: audio commentary with director Scott Derrickson

A true-crime writer finds a cache of 8mm home movies films that suggest the murder he is currently researching is the work of a serial killer whose career dates back to the 1960s. 

Review: Kiss of the Damned [3.5/5]

Το Kiss of the Damned προβλήθηκε στο φετινό SXSW και το φεστιβάλ Βενετίας. Πρόκειται για την πρώτη ταινία της κόρης του θρυλικού σκηνοθέτη John Cassavetes, Xan Cassavetes. Σε μία περίεργη επιλογή η Cassavetes, έχοντας ήδη σκηνοθετήσει το ντοκιμαντέρ Z Channel: A Magnificent Obsession, αποφασίζει να ασχοληθεί με το γοητευτικό κόσμο των βαμπίρ και να δημιουργήσει μία ταινία που θυμίζει πολύ ευρωπαικές παραγωγές των 70s από σκηνοθέτες όπως οι Jean Rollin και Dario Argento και το κλασικό Nosferatu. Πρόκειται για μία από τις πρώτες indie ταινίες τρόμου που είδα μέσα στο 2013 και ομολογώ πως εντυπωσιάστηκα.

Πρωταγωνίστρια της ιστορίας είναι η Djuna που υποδύεται η πανέμορφη Joséphine de la Baume. Ως βαμπίρ ζει μία μοναχική ζωή κλεισμένη στο σπίτι βλέποντας ταινίες τη μέρα και κυνηγώντας ζώα για να ικανοποιήσει τις ανάγκες της τα βράδια. Σε μία επίσκεψή στο βίντεοκλαμπ θα γνωρίσει τον συμπαθητικό σεναριογράφο Paolo (Milo Ventimiglia) με τον οποίο θα έρθει πολύ κοντά. Η σχέση τους κυλάει ευχάριστα και οι δύο φαίνονται ευτυχισμένοι μέχρι τη στιγμή που θα εμφανιστεί η ατίθαση αδερφή της Djuna, Mimi (Roxane Mesquida). Οι δύο αδερφές έχουν επιλέξει διαφορετικούς τρόπους να ζουν με τα θετικά και τα αρνητικά που έχει το να είσαι βαμπίρ. Η κόντρα τους θα επηρεάσει τη συνεχώς αναπτυσσόμενη κοινότητα των βαμπίρ.

Σκέψεις πάνω στο Zero Dark Thirty

Το Zero Dark Thirty της οσκαρούχας με το Hurt Locker Kathryn Bigelow είναι από τις ταινίες που ακούστηκαν περισσότερο φέτος. Λίγο οι διθύραμβοι από τους κριτικούς, λίγο η αποδοχή της ταινίας πως οι Αμερικανοί όντως βασάνιζαν κρατούμενους και λίγο ακόμα το γεγονός πως παρουσιάζει το σχετικά επίκαιρο θέμα για το κυνήγι και το θάνατο του Οσάμα Μπιν Λάντεν.

Έχοντας ακούσει απόψεις από κριτικούς και κοινό είχα γενικά υψηλές προσδοκίες για την ταινία. Θρίλερ παλιάς κοπής με χαρακτήρες να βασανίζονται για να πετύχουν έναν πιο πολύ προσωπικό στόχο. Tagline το μεγαλύτερο ανθρωποκυνηγητό ever. Εδώ είμαστε.
Πάω λοιπόν σινεμά να την απολαύσω σε όλο το μεγαλείο της και όχι από κανένα rip που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο.

Μετά από 2.30 ώρες τελειώνει η ταινία και σκέφτομαι τα παράπονα και θέματα που έχω.

Αρχικά ας ξεκινήσουμε με τον χαρακτήρα της πρωταγωνίστριας που υποδύεται η αγαπημένη και ταλαντούχα Jessica Chastain. Η Μάγια πέφτει κατευθείαν στα δύσκολα όταν έρχεται φρέσκια από τη σχολή και βρίσκεται σε ανάκριση όπου βασανίζουν ένα κρατούμενο. Η Μάγια βάζει σκοπό της ζωής της να πιάσει τον Bin Laden. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος, για τον οποίο χαραμίζει τη ζωή της στον αγώνα αυτό, την ώρα μάλιστα που όλοι οι υπόλοιποι κάνουν τη δουλειά τους για ένα διάστημα και φεύγουν. Σε γενικές γραμμές μιλάμε για ένα αδιάφορο χαρακτήρα και μία ερμηνεία από την ταλαντούχα - το τονίζω ξανά - Chastain που δεν με έπεισε και δεν είχε κάποια μεγάλη στιγμή, παρά μόνο μερικές ολιγόλεπτες εξάψεις. Στα όρια του να γίνει ενοχλητική όταν ζωγραφίζει την πόρτα του Mark Strong με τις μέρες που περνάνε και δεν έχουν αποτέλεσμα. Όλα όσα πρέπει να σκεφτούμε για το χαρακτήρα τα λένε οι υπόλοιποι χαρακτήρες για αυτή. Λένε ότι είναι killer στην DC. Τη ρωτάνε αν έχει φίλους, αγόρι, που δεν έχει και από πότε έχει να κοιμηθεί γιατί φαίνεται πολύ κουρασμένη.

Πάμε στη σκηνοθεσία. Η ταινία έχει εξαιρετική παραγωγή είναι η αλήθεια αλλά η σκηνοθεσία μάλλον αποτυγχάνει αν δεις τη γενική εικόνα. Τις λίγες φορές που πρόκειται να γίνει κάποια επίθεση με όπλα ή κάποια έκρηξη από καμικάζι μπορείς να το προβλέψεις 3-4 λεπτά πριν. Επίσης στις 2.5 ώρες δεν υπάρχει ίχνος σασπένς για μία ταινία που προωθείται ως θρίλερ. Επίσης αν θες να δεις αριστουργηματική παρουσίαση αναζήτησης στοιχείων δες τα Zodiac και All the President's Men. Σε εκείνες τις ταινίες νιώθεις το χάος του δεν μπορώ να βρω τίποτα, αλλά ακόμη και έτσι συνεχίζω. Τις μεγάλες αποφάσεις του όλοι οι υπόλοιποι δεν νοιάζονται αλλά εγώ έχω κολλήσει.

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Πρόκειται για ένα όρο που τον τελευταίο καιρό με ενοχλεί. Όταν λέει μία ταινία πως παρουσιάζει την αληθινή ιστορία σκέφτομαι διάφορα. Παρουσιάζουν πραγματικά γεγονότα οπότε το πάνε για ντοκιμαντέρ με ηθοποιούς ή παίρνουν μία ιστορία και την φουσκώνουν και κάνουν την κάνουν διασκεδαστική ή μία που έχει κάτι να δώσει στους θεατές ή που πολύ απλά είναι καλό σινεμά. Και στην περίπτωση που πας για απλή καταγραφή στοιχείων, χωρίς την κινηματογραφική μαγεία, γιατί δεν κάνεις ντοκιμαντέρ? Φυσικά δεν είναι απόλυτο αυτό αφού υπάρχουν πολλές ταινίες βασισμένες σε αληθινές ιστορίες που είναι εξαιρετικές.

Το Zero Dark Thirty πιο συγκεκριμένα με το καυτό θέμα του παρουσιάζει την αλήθεια όπως τονίζει στους τίτλους αρχής. Μία αλήθεια που γενικά είναι αμφισβητίσημη από αρκετούς. Πηγαίνοντας να δω τη ταινία είχα αρκετά κενά για το τι πραγματικά έγινε και ήξερα μόνο τα βασικά για την υπόθεση. Μέχρι το τέλος δεν ήξερα αν έπρεπε να πιστέψω όσα είδα, αλλά ούτε με ένοιαζε και πολύ πλέον. Και δεν το λέω εξαιτίας όλων των γιου-χα όταν πέθανε ο Μπιν Λάντεν.

Η ταινία στο σύνολό της δεν είναι σε καμία περίπτωση κακή ή βαρετή με δεδομένη τη μεγάλη διάρκειά της. Έχει όπως είπα άρτια παραγωγή και πολύ καλές μουσικές επενδύσεις από τον είμαι παντού φέτος Alexandre Desplat. Οι ηθοποιοί στους β ρόλους είναι πολύ καλοί. Ειδικά ο Jason Clarke μοιάζει πολύ φυσικός στο ρόλο του, περισσότερο και από την Chastain. Ο πάντα συμπαθητικός Mark Strong δίνει επίσης δυνατή ερμηνεία στις λίγες σκηνές που έχει. Η σκηνοθεσία και η ερμηνεία των δύο γυναικών τέλος δεν είναι κακή, αλλά δυστυχώς περνάνε χωρίς να εντυπωσιάζουν ή να τραβάνε τον θεατή στην ιστορία. Το τελευταίο είναι και το πιο σημαντικό.

Γενικά είναι δύσκολο να βάλεις την ταινία σε μία κατηγορία. Δεν είναι πολεμική. Ούτε έχει θέμα την τρομοκρατία. Έχει θέμα το κυνήγι για τον Bin Laden. Και επειδή μετά την 11/9 βγήκαν πολλές ταινίες που έχουν παρόμοιο ύφος με το ZDT, μπορώ να πω με σιγουριά πως υπάρχουν επιλογές με την μισή απήχηση σε κοινό,κριτικούς,ακαδημία που έχουν περισσότερο ενδιαφέρον.

Αυτές είναι μερικές σκέψεις που έκανα βγαίνοντας από το σινεμά. Ελπίζω να μην κούρασα κανένα, ούτε να εξόργισα (πολύ) εκείνους που γούσταραν την ταινία. Ίσως μία δεύτερη προβολή ενθαρρύνει ή αποθαρρύνει τα όσα είπα. Αν θέλετε γράψτε μου τη γνώμη σας για την ταινία και μερικά από τα θέματα που άνοιξα.

Les Miserables [4/5]

Πιθανότατα ξέρετε μέχρι τώρα ότι το Les Miserables είναι η νέα μεταφορά του θεατρικού μιούζικαλ που έχει παιχτεί σε δεκάδες χώρες τα τελευταία τριάντα χρόνια και βασίζεται στην κλασική νουβέλα του Ουγκό με τον ίδιο τίτλο. Ο σκηνοθέτης της ταινίας και βραβευμένος με όσκαρ για το King's Speech (ακόμη κλαίμε που δεν το πήρε ο Fincher αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία) Tom Hooper αποφασίζει όλοι οι ηθοποιοί να τραγουδήσουν live τα τραγούδια τους. Για τρεις ώρες! Δηλαδή μιλάμε για μία ταινία με ελάχιστο διάλογο, που αφήνει τον παραδοσιακό τρόπο που έχει τους ηθοποιούς να κουνάνε το στόμα τους και να μπαίνει η μουσική μετά. Άρα έχουμε μπροστά μας ένα φαντασμαγορικό σόου με τους ηθοποιούς να προσπαθούν να βγάλουν όλα τα συναισθήματα και τις δυσκολίες των πρωταγωνιστών τραγουδώντας. Μία θαρραλέα ιδέα που άλλους θα ικανοποιήσει και άλλους θα ξενίσει.

Στην πρώτη φανταστική σκηνή γνωρίζουμε τον πρωταγωνιστή μας. Το 1815 στη Γαλλία ανάμεσα σε πολλούς φυλακισμένους που προσπαθούν να τραβήξουν ένα τεράστιο πλοίο, βρίσκεται και ο 24601. Αμέσως καταλαβαίνουμε ότι η παραγωγή είναι οπτικά απίστευτη και ίσως προσφέρει κάτι που δεν είναι δυνατό να δούμε στο θεατρικό. Ο Hugh Jackman πρωταγωνιστεί ως Jean Valjean. Πρόκειται για το φυλακισμένο 20641 που μετά από 19 χρόνια αφήνεται ελεύθερος από τον Javert (Crowe). Ο Javert του δηλώνει δεν θα μπορέσει να έχει κανονική ζωή ξανά και πως καλύτερα για αυτόν να μην ξεχάσει το όνομα του. Έτσι ξεκινάει μία ιστορία κατά την οποία θα γνωρίσουμε την Fantine που υποδύεται η Anne Hathaway, τους Monsieur και Madame Thenardier, των Sacha Baron Cohen και Helena Bonham Carter που δίνουν τις πιο ανάλαφρες και χιουμοριστικές σκηνές της ταινίας και την όμορφη Cosette (Isabelle Allen - Amanda Seyfried) , κόρη της Fantine που ερωτεύεται τον νεαρό επαναστάτη Marius (Eddie Redmayne).

Η παραγωγή τοποθέτησε ακουστικό με beat πιάνου στο αυτί των ηθοποιών, ώστε να μπορούν να βρίσκουν ρυθμό τραγουδώντας τα κομμάτια τους, ενώ 2 μικρόφωνα υπήρχαν στα κοστούμια καθενός. Η κίνηση αυτή επέτρεψε στους ηθοποιούς όπως λέει και ο σκηνοθέτης να μας φέρουν πιο κοντά στα συναισθήματα και τις καταστάσεις που αντιμετώπιζαν οι πρωταγωνιστές. Η Anne Hathaway για παράδειγμα ερμηνεύει με μεγάλο πάθος σε ένα από τα highlights της ταινίας το "I Dreamed a Dream" , ενώ σε μία από τις καλύτερες σκηνές της ταινίας όλοι οι χαρακτήρες τραγουδούν το "One Day More" .

Ερμηνευτικά στον πρωταγωνιστικό ρόλο ο Hugh Jackman επιβεβαιώνει το ταλέντο του, μέσα από την τραγική ιστορία του Valjean, σε ένα διαφορετικό είδος ταινιών. Η Anne Hathaway  σε ένα μικρό ρόλο είναι η Fantine, μία γυναίκα που θα δώσει τη ζωή της προκειμένου να ταΐσει την κόρη της. Αρκετά καλή η Anne Hathaway που είχε και το Dark Knight Rises φέτος αλλά μυστήριο για μένα όλο το buzz και η σίγουρη νίκη της στα όσκαρ πριν ακόμη προβληθεί η ταινία. Γραμμένος για όσκαρ μάλλον ο ρόλος παρότι ουσιαστικά δεν ξεφεύγει από το σύνολο της παραγωγής και των υπόλοιπων ερμηνειών.

Εντυπωσιακότερος όλων είναι ο Russel Crowe ως Javert, όργανο του νόμου και εχθρός του Valjean. Ένας χαρακτήρας που εύκολα θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί απλά για να ειπωθεί η ιστορία του πρωταγωνιστή αποκτά δική του διάσταση, με τον Crowe να έχει μερικές από τις καλύτερες μουσικές στιγμές της ταινίας, κάτι που δεν περιμέναμε παρότι γνωρίζουμε πως ο ηθοποιός ασχολείται και με τη μουσική.

Πολύ καλοί σε μικρότερους ρόλους και οι Aaron Tveit, Daniel Huttlestone ως μέλη της επανάστασης, όπως και ο Eddie Redmayne που προσπαθήσει να κερδίσει τον αγώνα και να βρει την αγαπημένη του Cosette.

Για να αναφέρουμε και τα αρνητικά, δεν λειτουργούν όλα τα μέρη της ταινίας στον ίδιο βαθμό και τα 158 λεπτά είναι πολλά, χωρίς να υπάρχει η ίδια δυναμική σε όλα τα τραγούδια. Επίσης οι καταστάσεις στις οποίες βρίσκονται οι χαρακτήρες και τα συναισθήματα που αναπτύσσουν είναι υπερβολικά. Έτσι είναι πιθανόν να καταλήξεις να θαυμάζεις την παραγωγή χωρίς να νιώθεις τους χαρακτήρες σαν πραγματικούς ανθρώπους.

Ακόμη και έτσι όμως είναι δύσκολο να κρίνεις αρνητικά μία ταινία που παίρνει θαρραλέες αποφάσεις στον τρόπο κινηματογράφησης της και καταφέρνει να προσφέρει δράμα, ρομάτζο και δράση σε μία εξαιρετική παραγωγή. Δυνατές και οι ερμηνείες από όλο το καστ, βιρτουόζο η σκηνοθεσία του Hooper που σωστά επέλεξε να μείνει στάσιμη η κάμερα τις περισσότερες φορές που ερμηνεύεται κάποιο τραγούδι, πολλά από τα οποία θα τα ακούς για τους επόμενους μήνες. Οι Άθλιοι είναι λοιπόν από τις καλές ταινίες της χρονιάς, ακόμη και με τα προβλήματά της και μία που αξίζει να δεις στη μεγάλη οθόνη.

Review: Django Unchained [5/5]

Σκηνοθεσία: Quentin Tarantino
Σενάριο: Quentin Tarantino
Ηθοποιοί: Jamie Foxx / Christoph Waltz / Leonardo Di Caprio / Samuel Jackson / Kerry Washington / Don Murphy
Πρεμιέρα: 17/01/13
Διάρκεια: 165 λεπτά

Ιστορία εκδίκησης,αναφορές σε ξεχασμένα κινηματογραφικά είδη και χαρακτήρες,μουσικά ακούσματα τις ποπ κουλτούρας και κλασικά θέματα του Ennio Morricone,ατάκες που θα μείνουν στην ιστορία και αρκετή βία για να μας κάνει να ασχοληθούμε με την ταινία πριν καν κυκλοφορήσει στις αίθουσες. Καλωσήρθατε στα μαθήματα ιστορίας του Quentin Tarantino.Volume 2.

Τρία χρόνια μετά το κυνήγι των Ναζί και του αξιωματικού τους Hans Landa ο Quentin Tarantino στην μεγαλύτερη σε σκοπιά ταινία του αποφασίζει να ασχοληθεί με το πονεμένο για τους Αμερικανούς θέμα της σκλαβιάς.Τοποθετεί λοιπόν την ιστορία του στα μέσα του 1800, 2 χρόνια πριν τον εμφύλιο.Εκεί ο τέως οδοντίατρος και νυν κυνηγός επικηρυγμένων Dr King Schultz (Christoph Waltz) στην αναζήτηση μιας συμμορίας εγκληματιών θα ελευθερώσει από τη σκλαβιά και πάρει για βοηθό τον Django (Jamie Foxx).Μετά από ένα χειμώνα γεμάτο φόνους παρανόμων ο Dr King Schultz αποφασίζει να ακολουθήσει τον Django στην αποστολή του να σώσει τη γυναίκα του Broomhilda (Kerry Washington) που ανήκει στον Calvin Candie, τον αδίστακτο ιδιοκτήτη φυτειών που υποδύεται ο Leonardo Di Caprio.

Oι ταινίες του Tarantino για μένα προσωπικά ανήκουν σε ένα ξεχωριστό genre το οποίο κατέχει μόνο ο σκηνοθέτης και έχει το όνομα του.Όταν κάνεις κριτική σε μία ταινία του, κάνεις κριτική στο ίδιο το είδος ταινιών που κάνει.Μπορείς να διαμαρτυρηθείς για τη υπερβολική βία και να απορήσεις γιατί υπάρχει? Ναι μπορείς.Είναι απαράδεκτο πάντως να μην περιμένεις over the top καταστάσεις που θα σε κάνουν να νιώσεις άβολα στη θέση σου ακόμη και αν γνωρίζεις απέξω και ανακατωτά το ιστορικό του σκηνοθέτη.

Το Django είναι μία κλασική spaghetti western ιστορία εκδίκησης στην οποία ο Tarantino έχει χορηγήσει δόσεις αδρεναλίνης.Οι χαρακτήρες που παρουσιάζονται μπροστά μας στα πλούσια 165 λεπτά είναι όλοι ξεχωριστοί και το μόνο κοινό που έχουν είναι οι απίθανες ατάκες, που έχει γράψει για κάθε ένα ξεχωριστά ο Tarantino και σε κάνουν να δακρύσεις από τα γέλια.Ο Django που υποδύεται ο Jamie Foxx είναι ο παραδοσιακός πρωταγωνιστής που μοναδικός του στόχος είναι η ελευθερία της γυναίκας του ακόμη και αν η αποστολή αυτή, απαιτεί ο ίδιος να σκοτώσει το μισό καστ της ταινίας. Ο χαρακτήρας του θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητος και να χαθεί ανάμεσα στους πλούσιους supporting ρόλους αλλά ο Foxx επιστρέφει στις δυνατές ερμηνείες που μας παρέδωσε μερικά χρόνια πριν με τα Collateral και Ray.Ο Django είναι ίσως ο πιο bad ass χαρακτήρας της χρονιάς και πιθανότατα ο πρώτος χαρακτήρας στον πλούσιο κόσμο του Tarantino με τον οποίο δενόμαστε συναισθηματικά εξαιτίας του back story που έχει.

Ο Leo Di Caprio, στον πρώτο "villain" ρόλο της καριέρας του, είναι ο Calvin Candie, ιδιοκτήτης τη Candieland.Πρόκειται για τον κακό που λατρεύουμε και μισούμε ταυτόχρονα.Ένας ρατσιστής ιδιοκτήτης φυτειών με περίεργες απόψεις για τον κόσμο που προσπαθεί να περάσει για γεγονότα.Αφήνοντας ερμηνευτικά κλισέ και την εικόνα του ήρωα στην άκρη έχουμε μία over the top ερμηνεία που λειτουργεί στο έπακρο.Σε έναν ακόμη πιο ακραίο ρόλο είναι ο Sam Jack που υποδύεται το νοικοκύρη του σπιτιού Stephen, τον άνθρωπο που μεγάλωσε τον Calvin Candie και που δεν έχει καμία συμπόνια για τους ανθρώπους που υποφέρουν από τα κακά της δουλείας.Σε μία από τις πιο αποκαλυπτικές σκηνές του έργου ο Candie και ο Stephen μένουν μόνοι τους στη βιβλιοθήκη και μιλάνε σαν να βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο.

Ο Christoph Waltz βραβευμένος με όσκαρ για την ερμηνεία του στους μπάσταρδους επιβεβαιώνει πόσο καλά ταιριάζουν με τις υποκριτικές του ικανότητες και το ταλέντο του οι τρελές καταστάσεις και οι ατάκες που προέρχονται από το πενάκι του Tarantino. Αυτή τη φορά έχει τον πιο μυστήριο χαρακτήρα της ταινίας.O Dr King Schultz εμφανίζεται σαν από παραμύθι και ελευθερώνει τον Django από την σκλαβιά και αποφασίζει να τον βοηθήσει στην επικίνδυνη αποστολή του χωρίς κάποιο καθαρό κίνητρο. Είναι ένας αθώος ξένος που δεν έχει γνωρίσει ακόμα τις πιο τρομακτικές πτυχές της αμερικάνικης ζωής, όπως τις ξέρει τουλάχιστον ο χαρακτήρας του Jamie Fox. Έτσι βρίσκουμε τον Django να είναι εκείνος που οδηγεί το δυναμικό δίδυμο στο δεύτερο μισό της ταινίας.

Επανέρχομαι στα κωμικά στοιχεία της ταινίας.Τα εμπνευσμένα one liners είναι πολλά κάτι που περιμέναμε έχοντας δει τα τρέιλερ αλλά και γνωρίζοντας το ιστορικό του σκηνοθέτη.Μία από τις πιο αστείες σκηνές της ταινίας περιλαμβάνει μέλη της KKK να διαμαρτύρονται για τις μάσκες που φοράνε και το πόσο άβολες είναι.Ξέρεις πως βλέπεις ταινία Tarantino σε κάθε σκηνή.

Το Django είναι η πιο "όμορφη" εξωτερικά ταινία του Tarantino.O συχνός συνεργάτης του σκηνοθέτη Robert Richardson, που είναι και πάλι υποψήφιος για όσκαρ εκμεταλλεύεται τα σκηνικά western με τα βουνά και τις ερήμους και δίνει ένα πανέμορφο αισθητικά αποτέλεσμα.Εξαιρετικές είναι επίσης και οι μουσικές επιλογές του Tarantino που περιέχουν από κλασικά μουσικά θέματα του Ennio Morricone μέχρι hip hop και ποπ μπιτάκια. Μερικές αδυναμίες στο editing δικαιολογούνται με την απουσία της Sally Menke.

Αν απεχθάνεσαι τη υπερβολική βία και τα αίματα είναι πιθανό να θέλεις να μείνεις μακριά.Οι υπόλοιποι μπορούμε να απολαύσουμε υπεύθυνα μία υπερβολική τρίωρη περιπέτεια εκδίκησης που καταφέρνει να θίξει το θέμα της σκλαβιάς αλλά και να προσφέρει αμέτρητες στιγμές γέλιου,μία από τις καλύτερες shootout σκηνές των τελευταίων χρόνων και εξαιρετικές ερμηνείες από τους ταλαντούχους πρωταγωνιστές.Εξαιρετική προσθήκη στον κινηματογραφικό κόσμο του Quentin Tarantino το Django είναι από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς.

The Master [4.5/5]

Ο Φρέντι Κουελ επιστρέφει στην Αμερική μετά το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου.Αλκοολικός και λίγο τρελαμένος, δεν έχει κανένα προσανατολισμό και σκοπό στη ζωή του και αδυνατεί να αποκτήσει μία καθημερινότητα αφού τον βλέπουμε να αλλάζει τη μία δουλειά μετά την άλλη.Ένα βράδυ όμως θα συναντήσει τον The Master που θα του συστηθεί σαν writer, doctor, nuclear physicist, theoretical philosopher μα πάνω από όλα άνθρωπος σαν όλους μας.Οι δύο άντρες παρότι εντελώς διαφορετικοί σαν χαρακτήρες θα ταιριάξουν αφού ο ένας καλύπτει τις ανάγκες του άλλου.Ο Φρέντι χωρίς καμία σταθερότητα στη ζωή του θα βρει επιτέλους μία πατρική και αρχηγική προσωπικότητα για να τον συντονίσει, ενώ ο Master που εντυπωσιάζεται από τον ευέξαπτο χαρακτήρα του θα τον κάνει προστατευόμενο και προσωπικό βοηθό του στο νέο πνευματικό κίνημα που αναπτύσσει και έχει ήδη μαζέψει υποστηρικτές και αντιπάλους.

Ο Paul Thomas Anderson των "Magnolia" και "There Will be Blood" θίγει πάντοτε θέματα όπως η εξουσία και η απληστία στις ταινίες του και παρουσιάζει δυνατούς χαρακτήρες και την επιρροή που έχουν στους γύρω τους.Στο The Master βλέπουμε πάλι τη χειραγώγηση που μπορεί να έρθει από την πίστη σε ένα πρόσωπο ή μία ιδέα.Ο σεναριογράφος-σκηνοθέτης μέσα από τους διαλόγους των δύο πρωταγωνιστών παρουσιάζει τα τραύματα,τις φοβίες και επιθυμίες του Φρέντι που αντιπροσωπεύει τους άντρες κάθε εποχής που είναι υποχρεωμένοι να ζουν ακόμη και σε απαράδεκτες συνθήκες καταπίεσης και δυσκολιών μία νορμάλ καθημερινότητα.

Κάτω από το καταπληκτικό σενάριο οι Joaquin Phoenix και Philip Seymour Hoffman παραδίδουν συγκλονιστικές ερμηνείες, με τον Phoenix να στοιχειώνει την οθόνη σε κάθε του σκηνή.Όσοι πιστοί να τον δείτε και στο Two Lovers του 2009.Άξια αναφοράς και η μουσική του Jonny Greenwood που δημιουργεί μία μαγική και νευρωτική ατμόσφαιρα.Ταινία δυναμίτης λοιπόν το "The Master" με ερμηνείες,μουσική,φωτογραφία,σκηνοθεσία και σενάριο που θα πρέπει να ψάξεις πολύ για να βρεις ισάξια φέτος.

“Turn them blue.”

Seven Psychopaths [4/5]

Σκηνοθεσία: Martin McDonagh
Σενάριο: Martin McDonagh
Ηθοποιοί: Colin Farrell / Sam Rockwell / Christoph Walken / Woody Harrelson / Abbie Cornish / Tom Waits / Olga Kurylenko
Πρεμιέρα: 8/11/12
Διάρκεια: 110 λεπτά

Ο Ιρλανδός θεατρικός συγγραφέας που έγινε σεναριογράφος και σκηνοθέτης Martin McDonagh αφού μας έδωσε το In Bruges,μία από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων χρόνων, επιστρέφει με τους Εφτά Ψυχοπαθείς.

To σενάριο της ταινίας είναι τόσο περίπλοκο που δεν γίνεται να το εξηγήσεις χωρίς να αποκαλύψεις σημαντικά στοιχεία για την εξέλιξη της ταινίας οπότε θα προσπαθήσω να πω όσο το δυνατόν λιγότερα.Η ταινία ακολουθεί τον Marty (Colin Farrell) έναν νεαρό αλκοολικό σεναριογράφο που αδυνατεί να γράψει το σενάριο για μία ταινία της οποίας έχει μόνο τον τίτλο.Ο τίτλος της ταινίας? Seven Psychopaths.Οι φίλοι του Billy (Sam Rockwell) και Hans (Christoph Walken) αποφασίζουν να τον βοηθήσουν αλλά βρίσκουν και οι τρεις το μπελά τους όταν ο Billy θα απαγάγει το αγαπημένο σκυλί ενός μεγάλου μαφιόζου που υποδύεται ο Woody Harrelson.

Αν το In Bruges αφορούσε το θάνατο και τις επιλογές που κάνουμε στη ζωή, το Seven Psychopaths μίλα όπως τονίζει ο σκηνοθέτης για την αγάπη και την ειρήνη.Όλα αυτά όμως μέσα από ένα παράλογο συνδυασμό ιδεών,αυτοσαρκασμού και επιρροών.
Στην ταινία βλέπουμε τον χαρακτήρα που ερμηνεύει ο Colin Farrell και ονομάζεται Marty να αντιμετωπίζει προβλήματα έμπνευσης και να κάνει κριτική για τις ταινίες της εποχής μας, που έχουν υπερβολική και ανούσια βία.Θέλει να γράψει κάτι πιο σοβαρό που μιλά για την αγάπη και την ειρήνη.Βλέπουμε τον χαρακτήρα του Sam Rockwell - που ονομάζεται Μπιλι Μπικλ - να είναι ένας μοναχικός τύπος που γίνεται δολοφόνος.Ειδικά σε μία σκηνή στην οποία ο Rockwell μιλάει στον καθρέφτη σαν ένας πιο κωμικός Travis Bickle γίνεται ξεκάθαρο από που εμπνεύστηκε ο χαρακτήρας του.Επίσης όλες οι ιστορίες,οι χαρακτήρες (οι περισσότεροι από αυτούς, όπως φανταζόμασταν είναι ψυχοπαθείς) και τα όνειρα που βλέπουμε στην ταινία συνδέονται κατά ένα περίεργο τρόπο που συνήθως λειτουργεί στις ταινίες του Ταραντίνο και των Κόεν. Γενικά υπάρχει διάθεση για αυτοκριτική του ίδιου του McDonagh σε στυλ Kaufman αλλά και φόρος τιμής σε παλιά western, κυρίως στο δεύτερο μισό της ταινίας όπου η πλοκή μεταφέρεται σε μία έρημο.

Οι χαρακτήρες που παρουσιάζονται στην ταινία είναι πολλοί και όλοι τους καλογραμμένοι.Το καστ είναι απο τα καλύτερα enseble της χρονιάς με πρωταγωνιστές τους αγαπημένους Farrell,Rockwell,Walken και Harrelson ενώ σε μικρότερους ρόλους βρίσκουμε τις γυναικάρες Abbie Cornish , Olga Kurylenko και Monique. (Αστείο το τελευταίο).Η κωμωδία είναι τόσο φυσική και οι χαρακτήρες καλογραμμένοι που δίνεται η ευκαιρία στους ηθοποιούς να ξεδιπλώσουν το μεγάλο ταλέντο τους.Αν και έχω ακούσει πολλές διαφορετικές απόψεις ο Sam Rockwell είναι εκείνος που κατά τη γνώμη μου ξεχωρίζει.Είναι ένας από τους πιο ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς μας και όπως σε αρκετές ταινίες πριν,έτσι και εδώ κλέβει πολλές από τις σκηνές που συμμετέχει. Τέλος αξίζει να αναφέρω, ειδικά για εμάς τους φαν του Boardwalk Empire πως στην πρώτη σκηνή της ταινίας κάνουν την εμφάνιση τους δύο γνώριμα πρόσωπα ως serial killers που δεν είναι τελικά τόσο έξυπνοι όσο νομίζουν.

Εντελώς διαφορετικό λοιπόν από το In Bruges αλλά και πάλι δημιουργικό με τραβηγμένο σενάριο και καλογραμμένους διαλόγους, το Seven Psychopaths σηματοδοτεί την είσοδο του McDonagh στα χωράφια cult ταινιών. Από τις προτάσεις της χρονιάς με μπόλικη δράση,κωμωδία και εξαιρετικές ερμηνείες.Δεν νομίζω να μπορούσαμε να σκεφτούμε καλύτερους ψυχοπαθείς.

Review: Savages

Σκηνοθεσία: Oliver Stone
Σενάριο: Oliver Stone / Shane Salerno / Don Winslow
Ηθοποιοί: Taylor Kitsch / Aaron Johnson / Blake Lively / John Travolta / Benicio Del Toro / Salma Hayek
Πρεμιέρα: 25/10/12
Διάρκεια: 131 λεπτά

Ο Chon (Taylor Kitsch) και ο Ben (Aaron Johnson) δύο νεαροί φίλοι που μοιράζονται πρώτα τα κέρδη από τα ναρκωτικά που πουλάνε και κατά δεύτερον την όμορφη Ο,την οποία υποδύεται η Blake Lively.Τα πράγματα περιπλέκονται όταν το καρτέλ ναρκωτικών  απαγάγει την Ο,μετά την απόφαση του Chon και του Ben να μην συνεργαστούν μαζί τους.Από εκείνο το σημείο ξεκινάει ένα παιχνίδι επιβίωσης και εκδίκησης στο οποίο δεν υπάρχουν ξεκάθαροι κώδικες ηθικής που ακολουθούν οι κεντρικοί χαρακτήρες, ανάμεσά των οποίων βρίσκεται και ένας διεφθαρμένος αστυνομικός (John Travolta).

Ο Stone γράφει και σκηνοθετεί το Savages, που βασίζεται στο βιβλίο του Don Winslow, με ενέργεια στην οποία δεν τον έχουμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια. Η πλοκή είναι γεμάτη ανατροπές, δράση, κωμικά στοιχεία και αντιπαθητικούς χαρακτήρες ενώ το γρήγορο μοντάζ παρότι υπερβολικό, αφήνει την όποια λογική στην άκρη και εξυπηρετεί την ιστορία.

Οι βετεράνοι Benicio Del Toro , John Travolta και Salma Hayek ήταν οι πρώτοι που μπήκαν στο καστ και φαίνεται πως διασκεδάζουν στους ρόλους των "κακών", με τους δύο πρώτους να δίνουν ρεσιτάλ ερμηνειών σε μονοδιάστατους θεωρητικά χαρακτήρες που έχουν ως μοναδικό σκοπό το προσωπικό τους συμφέρον. Το πρωταγωνιστικό τρίο συγκροτούν οι Aaron Johnson, Taylor Kitsch και Blake Lively. Ωραία γυναίκα η Lively αλλά μάλλον είνια το αδύνατο υποκριτικά σημείο της ταινίας, ενώ ένας άχαρος εισαγωγικός μονόλογος σίγουρα δεν την βοηθάει.

Ο Stone με το Savages παίρνει μία συνηθισμένη ιστορία ναρκωτικών και την μετατρέπει σε κάτι άλλο. Μια περιπέτεια γεμάτη υπερβολές, αρκετή δράση, κακό ρομάτζο, ανατροπές και δυνατές ερμηνείες από το supporting cast.

Βαθμολογία: 3.5/5

Killer Joe [4/5]

Σκηνοθεσία: William Fiedkin
Σενάριο: Tracy Letts
Ηθοποιοί: Matthew McConaughey / Emile Hirsch / Juno Temple / Gina Gershon / Thomas Haden Church
Πρεμιέρα: 20/09/12
Διάρκεια: 102 λεπτά

Νεονουάρ θρίλερ με πολλές δόσεις μαύρης κωμωδίας και b-movie αισθητικής,το Killer Joe είναι μία από τις καλύτερες και πιο original ταινίες της χρονιάς.Σκηνοθετημένο από τον William Fiedkin των μεγάλων επιτυχιών "The Exorcist" και "The French Connection" το σενάριο της ταινίας βασίζεται στο θεατρικό έργο του Tracy Letts.

Ο Joe Cooper είναι ντεντέκτιβ, που στον ελεύθερό του χρόνο σκοτώνει κόσμο επί πληρωμή.Όταν ο νεαρός Κρις δέχεται απειλές για τη ζωή του εξαιτίας ενός χρηματικό ποσού που χρωστάει προσλαμβάνει τον Killer Joe για να δολοφονήσει την μητέρα του,η οποία έχει μεγάλη ασφάλεια ζωής.Από κει και πέρα στο σκηνικό αναμιγνύονται η αδερφή του Κρις,Dottie την οποία θέλει ο Killer Joe ως εγγύηση για τα λεφτά του,ο πατέρας Ansel και η σύντροφός του Sharla.

Η ταινία περιλαμβάνει πολλά twist,χιούμορ,γυμνό,βία και θα μπορούσε να είναι απλά over the top με σκοπό να προκαλέσει.Είναι και αυτό αλλά όχι μόνο αυτό,αφού όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με την γεμάτη ενέργεια σκηνοθεσία του Friedkin που πλησιάζει τα 80 χρόνια ζωής και τις εκπληκτικές ερμηνείες μας δίνουν ένα απροσδόκητα καλό αποτέλεσμα.

Ο Matthew McConaughey υποδύεται τον Killer Joe και δίνει την καλύτερη ερμηνεία της μέχρι τώρα καριέρας του.Παρότι τα τελευταία 15 χρόνια αναλώθηκε το ταλέντο του σε κάτω του μετρίου ρομαντικές κομεντί, ο Τεξανός ηθοποιός φαίνεται να μην κάνει κακές επιλογές πλέον έχοντας ήδη πρωταγωνιστήσει στα "Lincoln Lawyer" , "Magic Mike" , "Bernie" τα προηγούμενα δύο χρόνια, ενώ τον περιμένουμε στα "Mud" , "Wolf of Wall Street" και "Paperboy".

Εξαιρετικές ερμηνείες όμως παραδίδουν και τα υπόλοιπα μέλη του καστ.Από τον Emily Hirsch(Into the Wild) και την νεαρή Juno Temple (The Dark Knight Rises) μέχρι τους παλιούς Thomas Haden Church ( Sideways) και Gina Gershon (Showgirls).Όλοι μαζί δημιουργούν μία από τις χειρότερες οικογένειες που έχουμε δει σε ταινία τα τελευταία χρόνια.

Το Killer Joe τελικά δεν είναι για όλους.Πολλοί θα το βρουν αργό,υπερβολικό και ειδικά η επίμαχη σκηνή με το κοτόπουλο ίσως τους προσβάλει.Οι υπόλοιποι δεν έχουν παρά να απολαύσουν το ρεσιτάλ ερμηνείας από τον McConaughey και το υπόλοιπο καστ,την γεμάτη διάθεση και ενέργεια σκηνοθεσία και ένα σενάριο που δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις.

Looper [4/5]

Φιλόδοξη και orignal sci-fi ταινία από το σεναριογράφο-σκηνοθέτη Rian Johnson το Looper τοποθετείται στο Κάνσας του 2044.Το ταξίδι στο χρόνο εφευρέθηκε το 2074 και απαγορεύτηκε αμέσως.Εγκληματικές οργανώσεις πραγματοποιούν τέτοια ταξίδια όμως παράνομα στέλνοντας ανθρώπους πίσω στο χρόνο σε ένα μέρος,όπου τους περιμένει ένας άνδρας με καραμπίνα. Οι άνδρες που τους περιμένουν ονομάζονται Loopers. Οι Loopers ζουν πλουσιοπάροχα σκοτώνοντας τους ανθρώπους που στέλνονται πίσω στο χρόνο και η μόνη τους υποχρέωση είναι να μην αφήσουν τον στόχο τους να αποδράσει.Κάποια στιγμή όταν οι Loopers μεγαλώσουν στέλνονται πίσω στο χρόνο όπου σκοτώνονται από τον νεότερο εαυτό τους.Τότε ο νεαρός Looper γνωρίζει πως έχει να ζήσει ακόμη 30 χρόνια.Αυτό συμβαίνει και στον Joe που υποδύεται ο Joseph Gordon-Levitt , ο οποίος κάποια στιγμή θα πρέπει να σκοτώσει τον μεγαλύτερο εαυτό του,που δεν είναι άλλος από τον Bruce Willis.

Και ποια ταινία δεν ακούγεται όταν μιλάμε για το Looper.Από Terminator μέχρι 12 Monkeys και Matrix μέχρι Inception.To Looper πραγματεύεται με ενδιαφέρον ιδέες όπως τι θα συνέβαινε αν συναντούσες τον εαυτό σου σε 30 χρόνια από τώρα αλλά και τι θα έκανες αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω στο χρόνο για να αποτρέψεις κάποιο δυσάρεστο γεγονός.

Η ιδέα του Rian Johnson είναι έξυπνη και η σκηνοθετική του προσέγγιση τόσο cool και original που ειδικά την πρώτη ώρα της ταινίας προσφέρει δράση και σασπενς υψηλής ποιότητας σε μία καθημερινότητα που μοιάζει περισσότερο με την τωρινή και λιγότερο με τις φανταχτερές φουτουριστικές πόλεις που βλέπουμε σε άλλες ταινίες του είδους. Είναι στο δεύτερο μισό που η ιστορία περιπλέκεται όταν ο Joe γνωρίζει την Sara (Emily Blunt), μητέρα του μικρού Cid,για τον οποίο υπάρχουν υποψίες πως θα εξελιχθεί σε μεγάλος εγκληματίας του μέλλοντος γνωστός ως Rainmaker.Σε αυτό το σημείο πέφτει ο ρυθμός και η ταινία χάνει σε ένα βαθμό την πρωτοτυπία της και τη δύναμη των ιδεών της αν και οι τελευταίες σκηνές τελικά θα μας αποζημιώσουν σε ένα βαθμό.

Πολύ δυνατό το καστ της ταινίας που έχει τους Joseph Gordon-Levitt και Bruce Willis να παίζουν τον ίδιο χαρακτήρα.Ο JGL σε μία απίστευτη χρονιά (έχει ακόμα το Lincoln) παρουσιάζει ένα χαρακτήρα που δεν τον έχουμε δει να ερμηνεύει μέχρι τώρα με μεγάλη επιτυχία.Ακόμη και με το μακιγιάζ πάντως δεν μοιάζει ιδιαίτερα στον older Joe.Ο Willis προσφέρει δεύτερη πολύ καλή ερμηνεία για φέτος, μετά το εξαιρετικό Moonrise Kingdom, γεμίζοντας την οθόνη και παρότι συνηθισμένος στο είδος (12 Μonkeys) πείθει ακόμη και ως σύζυγος που έχει χάσει τη γυναίκα του.Ποιος να το περίμενε.Εξαιρετικοί επίσης και οι Jeff Daniels, ο οποίος συνεργάστηκε και στο πολύ καλό Lockout με τον JGL, ως crime lord της πόλης και Paul Dano ως ο καλύτερος φίλος του Joe στους δεύτερους ρόλους.

Τελικά παρότι το τελικό αποτέλεσμα δεν φτάνει το επίπεδο του εξαιρετικού πρώτου μέρους,η ταινία είναι πιο έξυπνη και προσεγμένη από άλλες sci-fi ταινίες και έχοντας ως σύμμαχους τις πολύ καλές ερμηνείες,το έξυπνο σενάριο και την φωτογραφία του Steve Yedlin,προσφέρει καλό και πρωτότυπο σινεμά επιστημονικής φαντασίας που συναντάμε δυστυχώς, για εμάς τους φαν του είδους πολύ σπάνια στις μέρες μας.

Resident Evil: Retribution 3D [3.5/5]

Milla Jovovich returns as Alice in Resident Evil:Retribution

Σκηνοθεσία: Paul W.S. Anderson
Σενάριο: Paul W.S. Anderson
Ηθοποιοί: Milla Jovovich / Sienna Guillory / Michelle Rodrigez
Πρεμιέρα: 20/09/12
Διάρκεια: 97λεπτά

Μετά την μεγάλη εισπρακτική επιτυχία του 4ου μέρους έρχεται η νέα ταινία του franchise που βασίζεται στη διάσημη σειρά παιχνιδιών Resident Evil. Ίσως δεν είμαι ο κατάλληλος για να κρίνω μιας και δεν έχω δει όλες τις ταινίες με πρωταγωνίστρια την Alice (Jovovich) και είμαι περισσότερο φαν την κυρίας Beckinsale και των vampire αλλά η αλήθεια είναι πως η ταινία με εξέπληξε ευχάριστα.Για να μην τα λέμε αργότερα αναφέρω σε όσους θέλουν να το ακούσουν από τώρα πως ουσιαστικά το σενάριο δεν ακολουθεί καμία λογική πορεία και περιλαμβάνει από τη μία σπλάτερ σκηνές που τρομάζουν και βγάζουν γέλιο και από την άλλη ιδεολογικούς και ηθικούς προβληματισμούς,ενώ οι χαρακτήρες περιορίζονται σε one liners και άφθονες σκηνές δράσης.

Η αλήθεια όμως είναι πως με άψογα οπτικοακουστικά ειδικά εφέ που θα ζήλευαν ταινίες με διπλάσιο κόστος,την καθιερωμένη video game αισθητική του Paul W.S. Anderson , που ως γνωστόν καταντάει κουραστική στα τελευταία 15 λεπτά και άφθονη δράση με κυνηγητά, zombie, πιστολίδια, ξιφομαχίες η ταινία εξελίσσεται σε pure fun και είναι δύσκολο να της αντισταθείς.Άξιο αναφοράς επίσης το εντυπωσιακό reverse slow motion της πρώτης σκηνής,όπως και η ιδέα της προσομοίωσης κόσμων μέσα σε ένα δωμάτιο,κάτι που κάνει την Alice να έχει γυρίσει όλες τις ηπείρους μέσα στα κεντρικά γραφεία της Umbrella.

Η ταινία τελικά παρότι δεν περιέχει σκηνές που σου μένουν,θα καταφέρει να ικανοποιήσει τους αμέτρητους φαν του franchise και όσους γυρεύουν 90 λεπτά άφθονης και άψογα στιλιζαρισμένης 3D δράσης.Και του χρόνου παιδιά...!

Total Recall [4/5]

Σκηνοθεσία: Len Wiseman
Σενάριο: Kurt Wimmer / Mark Bomback / Philip K. Dick (short story)
Ηθοποιοί: Colin Farell / Kate Beckinsale / Jessica Biel / Bryan Cranston / Bill Nightly
Πρεμιέρα: 06/09/12
Διάρκεια: 118 λεπτά

Οι περισσότεροι από εμάς έχουμε δει ή τουλάχιστον ακούσει για την original Ολική Επαναφορά του Paul Verhoeven με πρωταγωνιστή τον Arnold Schwarzenegger.Στο remake όλη η ιστορία διαδραματίζεται στη Γη και όχι στον Άρη,Ο Κόλιν Φάρελ αντικαθιστά τον Άρνι και το ύφος της ταινίας παύει να είναι κωμικό.

Ο Κόλιν Φάρελ είναι ο Douglas Quaid,ένας συνηθισμένος άνθρωπος που δουλεύει σε εργοστάσιο,έχει μία πολύ όμορφη σύζυγο (Kate Beckinsale) που είναι όμως βαριεστημένος με τη ζωή του.Σε μία απόπειρα να ξεφύγει από την καθημερινότητα ο Quaid θα απευθυνθεί στην Rekall,προκειμένου να του εμφυτέψουν αναμνήσεις.Κάτι πάει λάθος όμως  και βρίσκεται μπλεγμένος σε μία περιπέτεια στην οποία χάνεται μεταξύ πραγματικότητας και αναμνήσεων.

Πιο πιστή σε σχέση με το original στη νουβέλα του Philip K. Dick  "We Can Remember it for you Wholesale" η καινούργια Επαναφορά τοποθετείται στο 2084,σε ένα περιβάλλον που θυμίζει έντονα τα Blade Runner και Minority Report όπου η Γη έχει χωριστεί στα ενωμένα Βρετανικά έθνη(κυβερνά ο Cohaagen - Bryan Cranston) και την αποικία.

Ο Κόλιν Φάρελ ,που δεν έχει τύχη με τις μεγάλες παραγωγές στην καριέρα του, είναι αξιόλογος ηθοποιός (τον περιμένω και στο φετινό Seven Psycηopaths) και αντικαθιστά εδώ τον Arni και τις ατελείωτες ατάκες του.Ναι το κλίμα παύει να είναι κωμικό αλλά ο Φάρελ δίνει μια πιο "cool" προσέγγιση στον χαρακτήρα του και κάπως πιο ρεαλιστική,αφού μπορείς να πιστέψεις ότι είναι ένας συνηθισμένος τύπος ,ο οποίος παρότι δεν ξέρει τη πραγματική του ταυτότητα φαίνεται άνετος στα κυνηγητά και το χειρισμό όπλων.Η Κate Beckinsale στο ρόλο του κακού εντυπωσιάζει και είναι πολύ πιο bad ass απ'ότι την περίμενα,ενώ ο Bryan Cranston , που θα μπορούσε τελικά να χρησιμοποιηθεί περισσότερο, ικανοποιεί σε έναν μονοδιάστατο ρόλο.

Μιλάμε για sci-fi του μέλλοντος οπότε όλα τα έξυπνα γκάτζετ υπάρχουν.Εκείνα όμως που πραγματικά εντυπωσιάζουν είναι όλα τα σκηνικά που δημιουργήθηκαν και φυσικά τα εξελιγμένα ειδικά εφέ.Οι δημιουργοί πραγματικά πρέπει να μελέτησαν το Blade Runner και να δημιούργησαν αυτό το cyberpunk κόσμο.Νομίζω δεν έχουμε δει κάτι τόσο όμορφα σχεδιασμένο στο είδος από το Minority Report.Επίσης άξιες αναφοράς οι σκηνές δράσης,τις οποίες περίμενα αρκετά over the top.Ο Wiseman προτίμησε αυτή τη φορά να συμβαδίζουν κάπως με την ιστορία και δίνει μία πιο ώριμη προσέγγιση,που έχοντας δει τις προηγούμενες ταινίες του δεν περίμενα.

Η ταινία φυσικά θα μπορούσε να έχει περισσότερη βαρύτητα αν περιλάμβανε όλες τις απορίες που υπάρχουν στα βιβλία του Philip K. Dick και αμφισβητούν αν αυτό που ζούμε είναι πραγματικότητα ή κάτι που το μυαλό μας υποδεικνύει.Τέτοια στοιχεία βλέπουμε ως ένα βαθμό σε ένα διάλογο του Bill Nightly με τον Colin Farell,αλλά στη μεγαλύτερη διάρκεια τα υπαρξιακά ζητήματα μένουν έξω από την ταινία.Όχι βέβαια πως υπήρχε αυτή η βαρύτητα στο original.Ενδιαφέρον θα παρουσιάσει η κυκλοφορία της ταινίας σε ένα extended director's cut,αφού ακούγεται πως κόπηκαν 17 λεπτά που οδηγούσαν σε ένα πιο ανοιχτό φινάλε,που αφήνει ερωτήματα για το τι πραγματικά συνέβει.

Αναφέρω λοιπόν πως η original ταινία βλέπεται ακόμη ευχάριστα και είναι από τις καλύτερες του Arnold(που είχε αμέτρητες ταινιάρες εκείνη την περίοδο).Η καινούργια Ολική Επαναφορά μπορεί να μην είναι μία ταινία πραγματικά αξιομνημόνευτη, έχει όμως εξαιρετική παραγωγή,πολύ δράση και η κυρία με τρία στήθη κάνει την εμφάνιση της.Έχει επίσης αρκετά διαφορετικό τόνο,ώστε να μπορεί να δικαιολογήσει την ύπαρξη της.Πιστεύω πως οι φαν την επιστημονικής φαντασίας και όσοι δεν έχουν δει το original θα την απολαύσουν περισσότερο.Κλείνοντας, σε μία χρονιά που μέχρι τώρα έχει απογοητεύσει με τις μεγάλες παραγωγές της το Total Recall καταφέρνει να ξεχωρίσει και να εντυπωσιάσει ως μία καθαρόαιμη sci-fi περιπέτεια

Prometheus 3D [4.5/5]

Σκηνοθεσία: Ridley Scott
Σενάριο: Damon Lindelof / Jon Spaihts
Ηθοποιοί: Noomi Rapace / Michael Fassbender / Idris Elba / Charlize Theron / Guy Pearce / Logan Marshall-Green
Πρεμιέρα: 07/06/12
Διάρκεια: 124 λεπτά

Το 1979 και το 1981 ο νεαρός άπειρος σκηνοθέτης Ridley Scott δημιούργησε δύο ταινίες επιστημονικής φαντασίας,ορόσημο για το είδος που αποτελούν ακόμα πηγή έμπνευσης για πολλούς δημιουργούς.Το Alien και το Blade Runner με τα εξαιρετικά οπτικά εφέ και τις ιντριγκαδόρικες ιστορίες τους αναγνωρίστικαν ως πραγματικά διαμάντια της 7ης τέχνης χρόνια μετά την κυκλοφορία τους στις αίθουσες.

Καταξιωμένος πλέον ο Ridley Scott μετά από πολλές καλλιτεχνικές και εμπορικές επιτυχίες επιστρέφει στην επιστημονική φαντασία με τον Προμηθέα.Το 2094 μια ομάδα εξερευνητών θα ξεκινήσει ένα ταξίδι που χρηματοδοτείται από την εταιρία Wayland με σκοπό να δώσει απαντήσεις σε αναπάντητα ερωτήματα που αφορούν την προέλευση του ανθρώπου.Κανείς τους όμως δεν περιμένει την τροπή που θα πάρουν τα πράγματα και την απειλή που θα δημιουργηθεί για τη γη.

Ο Προμηθέας αποτέλεσε στοίχημα από την αρχή.Η Fox επέτρεψε η ταινία ,παρά το μεγάλο budget της να κυκλοφορήσει με την R rated έκδοσή της και να μην κοπούν σκηνές.Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε με την ιδέα του prequel των Alien αλλά όπως προχώρησε το σενάριο από Damon Lindelof (Lost) και Jon Spaihts την τοποθετεί στον κόσμο του Alien χωρίς όμως να την κάνει ακριβώς prequel.Δεν θέλω να αποκαλύψω τίποτα,έτσι θα πω απλά πως υπάρχουν αρκετά στοιχεία για το background "πλασμάτων" που είδαμε στο πρώτο Alien.

Ο Scott επηρεασμένος από το Avatar του James Cameron,παίρνει όλη την παραγωγή πάνω του(της τάξης των 130εκ) και σκηνοθετεί την ταινία σε 3d.Στο καστ συναντάμε τους άσημους Noomi Rapace(από το Σουηδικό "Κορίτσι με το Τατουάζ") και Logan Marshall-Green ("Devil") ως το ζευγάρι εξερευνητών που μετά από χρόνια ερευνών θα καταφέρουν να πείσουν τον Peter Wayland(που υποδύεται ο αγνώριστος Guy Pearce) να χρηματοδοτήσει την αποστολή τους,που ελπίζουν να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα που έχουν.H Charlize Theron είναι η αρχηγός του σκάφους και συντονίζει τις ενέργειες όλων όσων βρίσκονται μέσα σε αυτό,ενώ ο Idris Elba είναι ο καπετάνιος-πρώην στρατιωτικός,του οποίου ο χαρακτήρας έχει και τη μεγαλύτερη εξέλιξη στη διάρκεια της ταινίας.Ο Scott σε πολλές του ταινίες έχει προωθήσει γυναίκες πρωταγωνιστές και η Noomi Rapace αποτελεί την τυπική πλέον ηρωίδα του,που φέρνει στο μυαλό την Ριπλει από τη σειρά Alien.Συναντάμε και άλλους (κάπως πιο τυποποιημένους) χαρακτήρες, αυτός όμως που παρουσιάζει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι ο David,ένα ανδροειδές,δημιούργημα του Wayland (που προσπαθεί να μιμιθεί τον Peter O'Toole από Lawrence of Arabia) ,το οποίο υποδύεται ο ανεβασμένος Michael Fassbender.Ερμηνευτικά ο Fassbender χαρίζει ακόμη μία δυνατή ερμηνεία και αναδεικνύεται πλέον ως ένας από τους καλύτερους ηθοποιούς της γενιάς του,δοκιμασμένος σε πολλά είδη ταινιών.

Οι χώροι και τα σκηνικά που έγιναν τα γυρίσματα είναι μοναδικά,ενώ οπτικά εφέ,κοστούμια,φωτογραφία χαρίζουν μοναδικές εικόνες.Η πραγματική επιτυχία όμως βρίσκεται στη σκηνοθεσία που σε συνεργασία με το editing (από τον οσκαρούχο Pietro Scalia - Black Hawk Down - ) δημιουργεί σασπένς και παράνοια στην ατμόσφαιρα για όλη τη διάρκεια της ταινίας,ενώ μας χαρίζει μερικές πρωτότυπες κλειστοφοβικές σκηνές δράσης και horror που είναι πιθανό να αηδιάσουν και να τρομοκράτησουν.Ο Scott επιστρέφει σε αυτό που ξέρει να κάνει πολύ καλά και αυτό φαίνεται από το τελικό αποτέλεσμα.

Φυσικά δεν είναι όλα ξεκάθαρα.Υπάρχουν απορίες για τις πράξεις και τα κίνητρα των πρωταγωνιστών ενώ οι ερωτήσεις για τη δημιουργία του ανθρώπου δεν έχουν ακριβείς απαντήσεις και η ταινία αφήνει εμάς να βγάλουμε τα δικά μας συμπεράσματα.Κάτι παρόμοιο είδαμε και σε άλλες σπουδαίες sci-fi ταινίες όπως η Οδύσσεια του Διαστήματος και το πρώτο Alien.Βέβαια αυτό αποτελεί μεγάλο ρίσκο για τους δημιουργούς αφού ζούμε στην εποχή του ίντερνετ και οι άνθρωποι θέλουν να παίρνουν άμεσες απαντήσεις.

Τελικά ο Προμηθέας είναι ένα επικό θρίλερ επιστημονικής φαντασίας που καταφέρνει με μεγάλη επιτυχία να ξεκινήσει μία νέα μυθολογία ταινιών που μπορεί να ολοκληρωθεί με κάποιο σίκουελ.Είναι μία από τις κλασικές ταινίες επιστημονικής φαντασίας? Η πρώτη μου άποψη μου είναι ναι,αλλά μόνο ο χρόνος θα πει με σιγουριά.

21 Jump Street [5/5]

Σκηνοθεσία: Phil Lord / Chris Miller
Σενάριο: Michael Bacall / Jonah Hill
Ηθοποιοί: Jonah Hill / Channing Tatum / Ice Cube
Πρεμιέρα: 01/05/12
Διάρκεια: 109 λεπτά

Το Hollywood έχει αρχίσει τα τελευταία χρόνια τα remake τηλεοπτικών σειρών και ταινιών των 80s.To 21 Jump Street ,που ανέδειξε ουσιαστικά τον Johnny Depp,μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη και τα αποτελέσματα είναι ξεκαρδιστικά.

Ο Jonah Hill και ο Channing Tatum δύο εντελώς διαφορετικά παιδιά στα σχολικά τους χρόνια,όταν μερικά χρόνια αργότερα θα συναντηθούν στη σχολή της αστυνομίας,θα γίνουν κολλητοί φίλοι.To παρουσιαστικό τους,η ανωριμότητα τους και η όρεξη τους για πάρτι όμως θα τους οδηγήσει σε ένα μυστικό πρόγραμμα στην 21 Jump Street που σκοπό έχει να καταπολεμήσει την διακίνηση ναρκωτικών ουσιών στα σχολία.

Το 21 Jump Street είναι μία buddie movie κωμωδία με πολλά στοιχεία περιπέτειας.Το The Other Guys είναι η πιο πρόσφατη ταινία με το συνδιασμό αυτό που πραγματικά μου άρεσε.Οι καλές κωμωδίες(πόσο μάλλον όταν συνδιάζονται με περιπέτεια) σπανίζουν και μετριούνται στα δάχτυλα(του ενός χεριού) κάθε χρόνο.

Η σπιρτάδα στη σκηνοθεσία των Chris Miller και Phil Lord,που μας έδωσαν το "Βρέχει Κεφτέδες" είναι φανερή,ενώ το σενάριο του Michael Bacall (Scott Pilgrim / Project X) είναι φρέσκο,έξυπνο και προσφέρει όλα όσα θέλουμε να δούμε σε μία τέτοια ταινία αβίαστα και προσδίδωντας ακόμη ένα κωμικό τόνο.

Ο βασικός λόγος όμως που η ταινία λειτουργεί είναι η χημεία και οι ερμηνείες των Jonah Hill και Channing Tatum.O πρόσφατα υποψήφιος για όσκαρ με το Moneyball,Jonah Hill είναι πλέον αδυνατισμένος και δείχνει πως μπορεί να κρατήσει ταινία μόνος του,ενώ όλο το πρότζεκτ έχει τη δική του σφραγίδα,αφού βοήθησε στο σενάριο και λειτούργησε ως παραγωγός της ταινίας.Από την άλλη ο μορφονιός Τatum (αρνήθηκε δύο φορές το ρόλο στην ταινία,πριν τον πείσει ο Hill), ο οποίος μέχρι τώρα δεν με είχε εντυπωσιάσει,βρίσκεται έξω από τα νερά του και τα καταφέρνει μια χαρά,κερδίζοντας το μεγαλύτερο στοίχημα που είχε η ταινία στο πρόσωπό του.

Ορισμένοι ίσως μιλήσουν για καφροκωμωδία που απευθύνεται σε teenagers.Διαφωνώ.Πήγα στον κινηματογράφο με χαμηλές προσδοκίες και τελικά την απόλαυσα,χωρίς να καταλάβω πότε πέρασαν τα 109 λεπτά. Τα αστεία,τα κυνηγητά και οι εκρήξεις είναι όλα εκεί,ενώ το θορυβώδες soundtrack(περιλαμβάνει κλασικά κομμάτια από διαφορετικά είδη μουσικής),το έξυπνο σενάριο και το bromance των δύο πρωταγωνιστών κάνουν το 21 Jump Street μία από τις καλύτερες κωμωδίες των τελευταίων χρόνων.

Review: The Avengers 3D

Σκηνοθεσία: Joss Whedon
Ηθοποιοί: Robert Downey Jr / Samuel Jackson / Chris Evans / Scarlett Johansson / Mark Ruffalo / Chris Hemsworth / Jeremy Renner / Tom Hiddleston
Πρεμιέρα: 26/04/12
Διάρκεια: 142 λεπτά

Ο Νικ Φιούρι(Samuel Jackson), διευθυντής του διεθνούς οργανισμού SHIELD, ο οποίος έχει ως αντικείμενο τη διατήρηση της ειρήνης και της ασφάλειας ανά την υφήλιο, συνειδητοποιεί πως προκειμένου να ανατραπεί η κρισιμότατη αυτή κατάσταση, που έχει φέρει την ανθρωπότητα στο χείλος του γκρεμού, υπάρχει μόνο μία λύση: να συγκεντρώσει τους Εκδικητές.

Ύστερα από πολύ σχεδιασμό και 5 ταινίες η Marvel φέρνει στη μεγάλη οθόνη τους Thor,Iron Man,Captain America,Hulk,Loki,Black Widow,Hawkeye.Όλα ξεκίνησαν μετά την τεράστια εισπρακτική και καλλιτεχνική επιτυχία του πρώτου Iron Man.Γενικά μέσα σε αυτή τη 4ετία είδαμε αγαπημένους χαρακτήρες που δεν περιμέναμε να δούμε στη μεγάλη οθόνη,εμπνευσμένα casting και τον geek factor να ανεβαίνει μαζί με κάθε ταινία και after credit σκηνή.Όλοι περίμεναν με αγωνία τη μάζωξη όλων των ηρώων σε μία ταινία.

Ο Joss Whedon του Serenity και πιο πρόσφατου Cabin in the Woods ανέλαβε τόσο σενάριο όσο και σκηνοθεσία και έδωσε ένα πιο κωμικό τόνο στην ταινία,όταν το κλίμα και το ύφος των τελευταίων ταινιών με σούπερ ήρωες είναι βαρύ και σκοτεινό(Batman,Watchmen,Xmen).Παρότι η ιδέα ότι οι σούπερ ήρωες σώζουν τον κόσμο είναι χιλιοειπωμένη,τα αστεία και οι διάλογοι των Εκδικητών βγάζουν αρκετό γέλιο και είναι τελικά εκείνα που δίνουν ρυθμό στην ταινία μέχρι να εμφανιστούν τα ρομπότ και να γίνει πανικός στο τελευταίο μισάωρο.Στα + επίσης το ότι κατάφερε να μοιράσει το χρόνο εξίσου χωρίς να αδικήσει κανένα από τους χαρακτήρες του.

Το casting των ηρώων είναι πολύ καλό και παρότι θα ήθελα να δω ένα Εντ Νόρτον σαν Χαλκ ξανά μια χαρά την έκανε τη δουλεία ο Ράφαλο.O Χαλκ που αυτή τη φορά δημιουργήθηκε από ψηφιακή επεξεργασία της ερμηνείας του Ράφαλο και όχι δεύτερου ηθοποιού,μοιάζει έτοιμος να δοκιμάσει την τύχη του για τρίτη φορά με στόχο το σόλο franchise.Εκείνο που με ξένισε είναι η ερμηνεία της Σκάρλετ,η οποία ναι γκομενάρα,αλλά είναι ακριβώς ίδια σε όλους τους ρόλους της,χωρίς να μετράει αν είναι σε κωμωδία,περιπέτεια,ρομάτζο.

Αν θέλεις να ψάξεις για αρνητικά στην ταινία θα τα βρεις..Οι κακοί(που θα βοηθήσουν τον λόκι) είναι κλασικά μονοδιάστατοι και δεν ξέρουμε τίποτα για το χαρακτήρα τους,τυπικό το στόρι,αν δεν έχεις δει τις προηγούμενες ταινίες δεν ξέρεις τους χαρακτήρες κλπ.Όποιος το κάνει έχει χάσει το νόημα.
 
Προσωπικά βλέπω τους Εκδικητές περισσότερο σαν event και υπερθέαμα παρά σαν ταινία.Κάτι που γενικά δεν μου αρέσει στον κινηματογράφο αλλά εδώ το διασκέδασα.Η Μάρβελ έφτασε στους Εκδικητές με σωστότατο σχεδιασμό και παρότι δεν με ενθουσίασαν ιδιαίτερα οι ταινίες της(με εξαίρεση το πρώτο Iron Man) το Avengers τους δικαιώνει.Εξαιρετικά ειδικά εφέ,αρκετά γέλια και μία περιπέτεια που έχει μέσα μερικούς από τους αγαπημένους μας ήρωες κόμικ.

ΥΓ. υπάρχει έξτρα διαστημική σκηνή μετά τα πρώτα credits,την οποία έχασα επειδή έφυγα βιαστικά για να προλάβω το ρεάλ-μπάγιερν.

ΥΓ2. το 3d σε αντίθεση με τις περισσότερες τωρινές παραγωγές ούτε κουράζει,ούτε είναι άσχημο.Όσοι το δουν σε 2d δεν χάνουν κάτι πάντως.

Βαθμολογία: 3/5

The Hunger Games [1/5]

Σκηνοθεσία: Gary Ross
Σενάριο: Gary Ross / Suzanne Collins / Billy Ray
Ηθοποιοί: Jennifer Lawrence / Josh Hutcherson / Liam Hemsworth / Elizabeth Banks / Stanley Tucci / Woody Harrelson / Lenny Kravitz / Wes Bentley / Donald Sutherland
Διάρκεια: 142 λεπτά
Πρεμιέρα: 23/03/2012

Υπόθεση:
Από τα ερείπια ενός μέρους που κάποτε ήταν γνωστό ως Βόρεια Αμερική έχει αναδυθεί το έθνος της Πάνεμ, μια λαμπερή Κάπιτολ που περιβάλλεται από δώδεκα απομακρυσμένες επαρχίες. Η Κάπιτολ είναι σκληρή και αμείλικτη και κρατά τις επαρχίες υπό τον έλεγχό της αναγκάζοντάς τις να στέλνουν από ένα αγόρι και ένα κορίτσι ηλικίας από δώδεκα μέχρι δεκαοχτώ για να συμμετάσχουν στους ετήσιους Αγώνες Πείνας, έναν αγώνα θανάτου που μεταδίδεται ζωντανά από την τηλεόραση. Για την δεκαεξάχρονη Κάτνις Έβερντιν, που ζει μόνη μαζί με τη μητέρα και τη μικρότερη αδερφή της, η απόφαση της να πάρει εθελοντικά τη θέση της αδερφής της στους Αγώνες δεν διαφέρει και πολύ από μια θανατική ποινή. Όμως η Κάτνις έχει φτάσει κι άλλη φορά κοντά στο θάνατο -και η επιβίωση είναι δεύτερη φύση για εκείνη. Χωρίς να το επιδιώκει πραγματικά, διεκδικεί σοβαρά τη νίκη. Αλλά για να νικήσει, θα πρέπει να αρχίσει να κάνει επιλογές που φέρνουν σε σύγκρουση την επιβίωση με την ανθρωπιά και την αγάπη με τον έρωτα.

Χωρίς να έχω διαβάσει τα τρία βιβλία μου προκάλεσε περιέργεια όλο αυτό το hype για την ταινία μήνες πριν την κυκλοφορία της στις αίθουσες.Η ιδέα θυμίζει πολύ το Battle Royale(2000) αλλά το The Hunger Games είναι μία πιο προσεγμένη παραγωγή που βασίζεται στο πρώτο από την τριλογία βιβλίων και κόστισε περίπου 80 εκατ.

Βρισκόμαστε στο μέλλον όπου η Αμερική χωρίζεται σε 12 districts και το καθένα οφείλει να πληρώνει ως φόρο ένα αγόρι και ένα κορίτσι ηλικίας 12-18 χρόνων,ώστε να συμμετέχουν στους Αγώνες Πείνας.Στους αγώνες αυτούς από τους 24 αγωνιστές που συμμετέχουν,νικητής είναι εκείνος που θα επιβιώσει όταν οι υπόλοιποι 23 είναι νεκροί.Μετά την επιλογή τους πηγαίνουν στην Κάπιταλ όπου θα προετοιμαστούν για τους αγώνες που θα διεξαχθούν.Εκεί καταλαβαίνουν πως δεν πρόκειται για ένα απλό παιχνίδι επιβίωσης αφού θα έρθουν αντιμέτωποι με τους άλλους αγωνιστές,τη φύση και τα παιχνίδια που παίζονται στα παρασκήνια.Όλα αυτά τα βλέπουμε από την οπτική της νεαρής  δεκαεξάχρονης Κάτνις Έβερντι,την οποία υποδύεται η Jennifer Lawrence.

Review: The Rum Diary

Σκηνοθεσία: Bruce Robinson
Σενάριο: Bruce Robinson / Hunter S. Thompson
Ηθοποιοί: Johnny Depp / Aaron Eckhart / Amber Heard /
Διάρκεια: 120 λεπτά
Πρεμιέρα: 01/03/2012

O Johnny Depp είναι ο Paul Kemp,δημοσιαγράφος του οποίου η καριέρα βρίσκεται σε πτώση εξαιτίας των προβλημάτων που έχει με το αλκοόλ και διάφορες ναρκωτικές ουσίες.Ο Kemp ταξιδεύει από την φασαριόζικη Νέα Υόρκη στο εξωτικό Πουέρτο Ρίκο,προκειμένου να δουλέψει για μία τοπική εφημερίδα,η οποία έχει να αντιμετωπίσει τα δικά της προβλήματα.Εκεί θα ερωτευτεί την Σενό(Amber Heard),κοπέλα ένος Αμερικανού επιχειρηματία(Aaron Eckhart).Οι δυό τους σύντομα θα βρεθούν αντιμέτωποι.

Το The Rum Diary είναι μιά ταινία βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του διάσημου μυθιστοριογράφου Hunter S. Thompson.O Thompson γνωρίστηκε το 1997 με το Depp στα γυρίσματα της μεγάλης καλτ επιτυχίας Fear and Loathing in Las Vegas και οι δυό τους έγιναν καλοί φίλοι.Ο Depp όχι μόνο συμμετείχε σε 2 ταινίες βασισμένες στη ζωή και στα έργα του Thompson (Gonzo: The Life and Work of Dr. Hunter S. Thompson/Fear and Loathing in Las Vegas) αλλά το 2005 ανέλαβε και τα έξοδα της κηδείας του.Όταν το 2008 ήρθε σε επαφή με το πρότζεκτ βοήθησε στη χρηματοδότηση του και φυσικά πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Ο Bruce Robinson υπογράφει τη μεταφορά του βιβλίου σε σενάριο και επιστρέφει στην καρέκλα του σκηνοθέτη18 χρόνια μετά το Jennifer 8.Η μακρά απουσία του γίνεται ιδιαίτερα εμφανής προς το τέλος,όπου η ταινία χάνεται μεταξύ ιδεών για το τι πραγματικά θέλει να είναι και αφήνει ανάμεικτα συναισθήματα.
Ο Depp,ένας από τους μεγαλύτερους σταρ της εποχής μας,προσπαθεί να πάρει όλο το βάρος της ταινίας στους όμους του και τα καταφέρνει σε ικανοποιητικό βαθμό.Αρκετά καλοί και οι ταλαντούχοι Aaron Eckhart,Giovanni Ribisi,Michael Ripsoli στους β ρόλους.

Τελικα το Μεθυσμένο Ημερολόγια έχει ορισμένες πολύ όμορφες σκηνές (είτε λόγω ερμηνειών,είτε λόγω της αρκετά καλής αναπαράστασης της εποχής) αλλά δεν καταφέρνει να διατηρήσει το ρυθμό του σε όλη τη διάρκεια,ενώ μερικές αδυναμίες του σεναρίου χειροτερεύουν την κατάσταση.Η ώρα περνάει και αυτό που βλέπεις είναι ενδιαφέρον,αλλά ίσως με περισσότερα σεναριακά ρίσκα και μεγαλύτερο νεύρο το τελικό αποτέλεσμα να ήταν κάτι πιο αξιομνημόνευτο.

Βαθμολογία: 3/5

Review: John Carter 3D

 

Σκηνοθεσία: Andrew Stanton
Σενάριο: Andrew Stanton / Mark Andrews / Michael Chabon
Ηθοποιοί: Taylor Kitsch / Lynn Collins / Willem Dafoe
Διάρκεια: 132 λεπτά
Πρεμιέρα: 08/03/2012

Ο Τζόν Κάρτερ(Taylor Kitsch) στη διάρκεια μια μάχης στη μέση της ερήμου,θα μεταφερθεί ανεξήγητα στον Άρη(Μπάρσουμ),όπου θα μπλεχτεί σε ένα νέο πόλεμο με σκοπό να σώσει την πριγκίπισσα Ντέτζα Θόρις(Lynn Collins) και το βασίλειο της και να ανακαλύψει τον πραγματικό σκόπο της ζωής του.
 

Η Disney και ο δύο φορές βραβευμένος με όσκαρ Andrew Stanton (Wall-e / Finding Nemo) βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη και δημιουργούν αυτή την περιπέτεια φαντασίας που βασίζεται στους χαρακτήρες του Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ (δημιουργού επίσης του Ταρζάν) και το βιβλίο του «A Princess of Mars» που γράφτηκε το 1912 και αποτέλεσε το πρώτο από τη σειρά Barsoom(τα τρία πρώτα βιβλία έχουν πρωταγωνιστή τον John Carter).Τα βιβλία αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για μεγάλους δημιουργούς,όπως ο James Cameron και ο George Lucas και την παραγωγή πάμπολων ταινιών επιστημονικής φαντασίας.

Ο σκηνοθέτης έχει διάθεση για χιούμορ και περιπέτεια και φέρνει μια φρεσκάδα που είδαμε προηγουμένως στον Brad Bird με το Mission Impossible IV.Διαχειρίζεται όμορφα το 3D(το οποίο παρότι γενικά προσθέτει στην ταινία,δεν χάνεις κάτι αν την δεις και σε 2d) και μας δίνει ένα από τα καλά blockbuster που έχουμε δει τον τελευταίο καιρό.
 

Οι νεαροί σταρ(Kitsch,Collins) βρίσκονται σε ρόλους που έχουν περισσότερο σωματικές απαιτήσεις,ενώ οι παλιοί Mark Strong/Willem Dafoe/Ciaran Hinds/Bryan Cranston μαλλόν διασκεδάζουν κάνοντας μια πιο ανάλαφρη και φαντεζί ταινία,από εκείνες στις οποίες τους έχουμε συνηθίσει.Παρότι δεν ξεχωρίζει κάποιος,όλοι βρίσκονται σε ικανοποιητικό επίπεδο και πείθουν στους ρόλους τους.

Η ταινία ανεβάζει συνεχώς ρυθμούς και χωρίς να έχει κάποια πραγματικά αξιομνημόνευτη σκηνή μάχης,ξεχωρίζει για τα πολύ όμορφα σκηνικά της και τους φρέσκους χαρακτήρες που παρουσιάζει(κυρίως ο Tars Tarkas και η φυλή του,που βγάζουν και αρκετό γέλιο).Η αλήθεια είναι πως αισθάνεσαι πως έχεις δει κομμάτια της σε άλλες ταινίες πάρομοιου είδους,αλλά τελικά καταφέρνει κρατήσει το ενδιαφέρον λόγω της κεντρικής της ιδέας,η οποία έχοντας διαβάσει μόνο απόσπάσματα του βιβλίου θα μπορούσε να δώσει κάπως περισσότερα όσον αφορά τους προβληματισμούς που έχει.

Τελικά το John Carter είναι μια ενδιαφέρουσα και πολύ όμορφη ταινία,η οποία βρίσκεται σε ανώτερο επίπεδο σε σύγκριση με το μέσο blockbuster και καταφερνει να διασκεδάσει.Aν επαληθευτούν οι προβλέψεις που το θέλουν για flop κάτι λάθος συμβαίνει στην ομάδα marketing της disney η οποία για δεύτερη χρονιά πετάει στα σκουπίδια πιθανό franchise (200εκ+ παραγωγής) μετά το Prince Of Persia.

Βαθμολογία: 3/5

Review: Woman in Black

 

Ο Άρθουρ Κιπς είναι ένας δικηγόρος,ο οποίος μετά το θάνατο της γυναίκας του αναλαμβάνει μία υπόθεση σχετικά με τη διαθήκη μιας γυναίκας,που πέθανε σε ένα χωριό της Αγγλίας.Όταν φτάνει εκεί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται περίεργα και προσπάθούν να τον κάνουν να μην αναλάβει την υπόθεση,ενώ ταυτόχρονα ξεκινάει να βλέπει μια γυναίκα ντυμένη στα μαύρα,η οποία συνδέεται με τους θανάτους πολλών παιδιών του χωριού.

Ο σκηνοθέτης στη δεύτερη ταινία του μετά το Eden Lake κερδίζει τις εντυπώσεις και σε συνεργασία με την υπέροχη φωτογραφία δημιουργεί μια υποβλητική γοτθική ατμόσφαιρα,η οποία προσδίδει σασπένς και αγωνία.Τα φαντάσματα που εμφανίζονται συνεχώς στη διάρκεια της ταινίας είναι τρομακτικά,ενώ αρκετές σκηνές(όπως η πρώτη) είναι πολύ καλά κινηματογραφημένες.

Ο Radcliffe στον πρώτο ρόλο του μετά το Χάρυ Πότερ τα καταφέρνει μια χαρά και κάνει δικό του ένα χαρακτήρα,τον οποίο βρήκα κάπως άχρωμο.Όπως και να έχει στέκεται στο ύψος της ταινίας.Πολύ καλοί στους δεύτερους ρόλους,ο συμπαθής Ciaran Hinds(Tinker Tailor Soldier Spy) και η υποψήφια για όσκαρ φέτος με το Albert Nobbs,Janet McTeer.

Αυτό το εγγλέζικο θρίλερ,χωρίς να πρωτοτυπεί σε κάποιο τομέα,καταφερνει λόγω της εξαιρετικής ατμόσφαιρας και ορισμένων πολύ καλοδουλεμένων σκηνών να κρατά το ενδιαφέρον μέχρι και το τέλος(που μου άρεσε πολύ) και κάθε λίγο να τρομάζει και να εντυπωσιάζει με την κινηματογραφική δουλειά που έχει γίνει.Όσοι περιμένουν αίματα και μάχες με φαντάσματα,δεν θα τα δουν και ίσως απογοητευτούν.Αντίθετα εκείνοι που περιμένουν κάτι περισσότερο όσον αφορά την ατμόσφαιρα και τη συνεχή απειλή των φαντασμάτων,θα φύγουν ευχαριστημένοι από αυτό το μικρό σε σκέλος,άρτιο θρίλερ.

Βαθμολογία: 3/5