Review: A Good Day to Die Hard

Υπάρχει ενθουσιασμός όταν ακούς νέα για κυκλοφορία 5ης ταινίας για το franchise που έχει ταυτιστεί με τον όρο περιπέτεια. Η πρώτη ταινία,αλλά και οι επόμενες δύο, έθεσαν σε μεγάλο βαθμό τα θεμέλια για τον τρόπο αφήγησης των σύγχρονων action blockbuster και προώθησαν τεχνολογίες που δεν υπήρχαν μέχρι τότε. Με τους κακούς και τα εφέ να εντυπωσιάζουν .. η καρδιά αυτών των ταινιών ήταν πάντα ο John McClane που υποδύεται εδώ και 25 χρόνια πλέον ο Bruce Willis. Είχα διαβάσει κάπου πριν καιρό πως αγαπάμε πολύ αυτό το χαρακτήρα γιατί φαίνεται ένας κανονικός τύπος με τον οποίο θα ήθελες να πας για μπύρα. Ένας κανονικός αστυνομικός που έχει την ατυχία και μπλέκει στις χειρότερες καταστάσεις. Δεν είναι σε καμία περίπτωση σούπερ ήρωας. Το πιο σωστό πράγμα που έχω ακούσει.

Το 2007 το Live Free or Die Hard ξένισε κάποιους επειδή διαφοροποιήθηκε από τις προηγούμενες τρεις, ο κακός ήταν μέτριος και θα προσθέσω εγώ πως ο πρωταγωνιστής ήταν σούπερ ήρωας και όχι ο John McClane. Όπως και να'χει η ταινία δεν ήταν κακή και πρόσφερε αρκετά καλές σκηνές δράσης.

Το Die Hard 5 με τίτλο A Good Day to Dia Hard τοποθετείται στη Ρωσία, όπου ο McClane πηγαίνει για να βρει το γιο του, τον οποίο προσωπικά είχα ξεχάσει πως υπάρχει. Ο Jack McClane που υποδύεται ο Σπάρτακος Jai Courtney δουλεύει μυστικά όμως για να σώσει ένα πληροφοριοδότη της κυβέρνησης. Οι δύο McClane θα βάλουν σε κίνδυνο τις ζωές τους, ώστε να σώσουν τον πληροφοριοδότη και τους μυστικούς φακέλους που έχει.

Ήθελα πολύ να είναι  καλή η 5η συνέχεια του θρυλικού franchise, αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει σε καμία περίπτωση. Μόνο το πανέξυπνο σλόγκαν yippee ki-yay mother russia κρατάμε ως θετικό. 

Η ταινία περιλαμβάνει στο σύνολό της τρεις παραφουσκωμένες και μεγάλης διάρκειας σκηνές δράσης, άσχημα γυρισμένες, ενώ ανάμεσά τους υπάρχουν αμήχανοι συναισθηματισμοί μεταξύ πατέρα και γιου. Πρόκειται για ταινία με κακή σκηνοθεσία και editing που αν διαρκούσε παραπάνω υπάρχουν πιθανότητες να προκαλούσε πρόβλημα στα μάτια. Στην πρώτη τεράστια καταδίωξη στους δρόμου της Ρωσίας, στην οποία καταστράφηκαν εκατοντάδες mercedes και σίγουρα πέθαναν αθώοι, η μεγαλύτερη λήψη που μέτρησα ήταν 1 δευτερόλεπτο. 

Ένα άλλο τεράστιο πρόβλημα είναι το σενάριο. Ο σεναριογράφος του Xmen Wolverine έχει πετάξει όλα τα στερεότυπα στην παρουσίαση ρώσων μαφιόζων, τη σχέση των δύο McClane, χωρίς να υπάρχει πραγματικός κακός και υπόθεση που θα μπορούσατε να γράψετε στα επόμενα 10 λεπτά αν ξεκινούσατε τώρα. Ούτε one liners υπάρχουν και ο John McClane παρουσιάζεται γερασμένος και ψευτόμαγκας, που πετάει με την πρώτη ευκαιρία γελοίες ατάκες.

Φίλοι μου που δεν είχαν δει τις προηγούμενες θεώρησαν την ταινία κάτω του μετρίου. Αν τις έχετε δει θα γίνετε έξαλλοι με την πτώση που γνωρίζει με αυτό το σίκουελ το αγαπημένο μας franchise. Το τελευταίο 20λεπτο προσφέρει καλές στιγμές και ο Bruce Willis λέει την κορυφαία ατάκα "The things we do for our kids...yippee ki-yay motherfucker" , αλλά δεν είναι ικανό να διορθώσει τη ζημιά που έχει γίνει.

Βαθμολογία: 1.5/5

Looper [4/5]

Φιλόδοξη και orignal sci-fi ταινία από το σεναριογράφο-σκηνοθέτη Rian Johnson το Looper τοποθετείται στο Κάνσας του 2044.Το ταξίδι στο χρόνο εφευρέθηκε το 2074 και απαγορεύτηκε αμέσως.Εγκληματικές οργανώσεις πραγματοποιούν τέτοια ταξίδια όμως παράνομα στέλνοντας ανθρώπους πίσω στο χρόνο σε ένα μέρος,όπου τους περιμένει ένας άνδρας με καραμπίνα. Οι άνδρες που τους περιμένουν ονομάζονται Loopers. Οι Loopers ζουν πλουσιοπάροχα σκοτώνοντας τους ανθρώπους που στέλνονται πίσω στο χρόνο και η μόνη τους υποχρέωση είναι να μην αφήσουν τον στόχο τους να αποδράσει.Κάποια στιγμή όταν οι Loopers μεγαλώσουν στέλνονται πίσω στο χρόνο όπου σκοτώνονται από τον νεότερο εαυτό τους.Τότε ο νεαρός Looper γνωρίζει πως έχει να ζήσει ακόμη 30 χρόνια.Αυτό συμβαίνει και στον Joe που υποδύεται ο Joseph Gordon-Levitt , ο οποίος κάποια στιγμή θα πρέπει να σκοτώσει τον μεγαλύτερο εαυτό του,που δεν είναι άλλος από τον Bruce Willis.

Και ποια ταινία δεν ακούγεται όταν μιλάμε για το Looper.Από Terminator μέχρι 12 Monkeys και Matrix μέχρι Inception.To Looper πραγματεύεται με ενδιαφέρον ιδέες όπως τι θα συνέβαινε αν συναντούσες τον εαυτό σου σε 30 χρόνια από τώρα αλλά και τι θα έκανες αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω στο χρόνο για να αποτρέψεις κάποιο δυσάρεστο γεγονός.

Η ιδέα του Rian Johnson είναι έξυπνη και η σκηνοθετική του προσέγγιση τόσο cool και original που ειδικά την πρώτη ώρα της ταινίας προσφέρει δράση και σασπενς υψηλής ποιότητας σε μία καθημερινότητα που μοιάζει περισσότερο με την τωρινή και λιγότερο με τις φανταχτερές φουτουριστικές πόλεις που βλέπουμε σε άλλες ταινίες του είδους. Είναι στο δεύτερο μισό που η ιστορία περιπλέκεται όταν ο Joe γνωρίζει την Sara (Emily Blunt), μητέρα του μικρού Cid,για τον οποίο υπάρχουν υποψίες πως θα εξελιχθεί σε μεγάλος εγκληματίας του μέλλοντος γνωστός ως Rainmaker.Σε αυτό το σημείο πέφτει ο ρυθμός και η ταινία χάνει σε ένα βαθμό την πρωτοτυπία της και τη δύναμη των ιδεών της αν και οι τελευταίες σκηνές τελικά θα μας αποζημιώσουν σε ένα βαθμό.

Πολύ δυνατό το καστ της ταινίας που έχει τους Joseph Gordon-Levitt και Bruce Willis να παίζουν τον ίδιο χαρακτήρα.Ο JGL σε μία απίστευτη χρονιά (έχει ακόμα το Lincoln) παρουσιάζει ένα χαρακτήρα που δεν τον έχουμε δει να ερμηνεύει μέχρι τώρα με μεγάλη επιτυχία.Ακόμη και με το μακιγιάζ πάντως δεν μοιάζει ιδιαίτερα στον older Joe.Ο Willis προσφέρει δεύτερη πολύ καλή ερμηνεία για φέτος, μετά το εξαιρετικό Moonrise Kingdom, γεμίζοντας την οθόνη και παρότι συνηθισμένος στο είδος (12 Μonkeys) πείθει ακόμη και ως σύζυγος που έχει χάσει τη γυναίκα του.Ποιος να το περίμενε.Εξαιρετικοί επίσης και οι Jeff Daniels, ο οποίος συνεργάστηκε και στο πολύ καλό Lockout με τον JGL, ως crime lord της πόλης και Paul Dano ως ο καλύτερος φίλος του Joe στους δεύτερους ρόλους.

Τελικά παρότι το τελικό αποτέλεσμα δεν φτάνει το επίπεδο του εξαιρετικού πρώτου μέρους,η ταινία είναι πιο έξυπνη και προσεγμένη από άλλες sci-fi ταινίες και έχοντας ως σύμμαχους τις πολύ καλές ερμηνείες,το έξυπνο σενάριο και την φωτογραφία του Steve Yedlin,προσφέρει καλό και πρωτότυπο σινεμά επιστημονικής φαντασίας που συναντάμε δυστυχώς, για εμάς τους φαν του είδους πολύ σπάνια στις μέρες μας.