Το Con Air κυκλοφόρησε το 1997 και είναι η πρώτη ταινία που ανέλαβε ο παραγωγός Jerry Bruckheimer μετά το θάνατο του συνεργάτη του Don Simpson. Πρόκειται για μία χαρακτηριστική για την εποχή εκείνη ταινία δράσης που υποψιάζομαι δεν θα μπορούσε να γυριστεί σήμερα. Το Con Air παρουσιάζει υπερβολικά σκηνικά, αμέτρητα one liners και μαζεύει αρκετούς indie ηθοποιούς και τους τοποθετεί στην καρδιά της δράσης.
Ο Nic Cage σε μεγάλη φόρμα, μετά τα Leaving Las Vegas και The Rock, πρωταγωνιστεί ως Cameron Poe. Ο Poe είναι ένας στρατιώτης που στην προσπάθειά του να προστατέψει τη γυναίκα του, δολοφονεί έναν άνθρωπο και πηγαίνει στη φυλακή. Μετά από ένα γρήγορο montage 8 χρόνων, όπου ακούμε και για πρώτη φορά την προφορά που χρησιμοποιεί ο Cage, έρχεται η μέρα που ο Poe θα επιστρέψει στην οικογένειά του. Όταν όμως στο δρόμο της επιστροφής τοποθετείται στο αεροπλάνο με μερικούς από τους μεγαλύτερους εγκληματίες της χώρας, των οποίων αρχηγός είναι ο Cyrus the Virus, ο Poe δεν μπορεί να φανταστεί πως οι φυλακισμένοι σκοπεύουν να δραπετεύσουν και να πάρουν τον έλεγχο του αεροπλάνου.
Μία από τις ξεχασμένες ταινίες του μεγάλου αμερικανού δημιουργού Michael Mann είναι το Thief. Ειδικά τον τελευταίο καιρό φαίνεται πως η ταινία αναφέρεται μόνο όταν μιλάμε για το εξαιρετικό Drive του Nicolas Winding Refn με το οποίο παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες. Και στις δύο ταινίες βλέπουμε τα νεονουάρ χρώματα στους δρόμους τη νύχτα και πρωταγωνιστές -αντιήρωες που έχουν τα δικά τους καταδικασμένα όνειρα και επιθυμίες.
Ο Michael Mann είχε πείρα από προηγούμενες δουλειές αλλά το Thief είναι η πρώτη ταινία του που κυκλοφόρησε στις κινηματογραφικές αίθουσες και σηματοδότησε την έναρξη μίας λαμπρής καριέρας. Μπορεί το μέγεθος της παραγωγής, από τον ανερχόμενο ακόμα τότε παραγωγό Jerry Bruckheimer, να είναι μικρότερο από τις υπόλοιπες ταινίες του Mann και η handheld ψηφιακή κινηματογράφηση να απουσιάζει, το Thief όμως συστήνει το ταλέντο του σκηνοθέτη να παρουσιάζει οπτικά εντυπωσιακές σεκάνς αλλά και να στήνει πλάνα που έχουν γίνει πλέον κλασικά στη φιλμογραφία του.
Η καινούργια ταινία του Martin Scorsese, The Wolf of Wall Street είναι ένα κινηματογραφικό θαύμα. Ο μεγάλος δημιουργός κατάφερε μέσα από ένα μπάτζετ 100 εκατομμυρίων και μηδέν περιορισμούς εξαιτίας της ανεξάρτητης στο μεγαλύτερο μέρος χρηματοδότησης, να κάνει στα 71 του χρόνια μία ταινία που φιγουράρει δίπλα στις κορυφαίες προηγούμενες δουλειές του. Μία που θα σοκάρει το κοινό, θα το κάνει να γελάσει αλλά και να θαυμάσει τις τεχνικές που εφάρμοσε σε κάθε σκηνή ο Marti. Η ταινία βασίζεται στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Jordan Belfort και δείχνει την πορεία του νεαρού χρηματιστή από το ξεκίνημά του στη Wall Street μέχρι τη στιγμή που έφτασε να γράφει βιβλία παρακίνησης και συμβουλών. O Leonardo DiCaprio που συνεχίζει κάθε χρόνο και με κάθε ταινία του να δοκιμάζει τον εαυτό του όπως πολύ λίγοι σταρ, δίνει την πιο τολμηρή ερμηνεία της καριέρας του υποδυόμενος τον κεντρικό χαρακτήρα, ο οποίος ίσως φτάσει με το πέρασμα των χρόνων να κοντράρει μεγάλους κινηματογραφικούς αντι-ήρωες όπως ο Σημαδεμένος.
Από την περίοδο που έκαναν την εμφάνισή τους οι ταινίες, ιδέες και ιστορίες επαναδιατυπώνονται και παρουσιάζονται με διαφορετικό τρόπο σε διαφορετικούς θεατές. Ένα remake δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό. Το ότι το Χόλιγουντ έχει αμαυρώσει αυτή την ιδέα με τις κακές ταινίες που συνήθως παράγει είναι κάτι διαφορετικό.
Το Carrie του Brian De Palma βασίστηκε στο βιβλίο που έκανε γνωστό τον θρυλικό συγγραφέα Stephen King και παρουσίασε τη γεμάτη πιέσεις από την μητέρα της και τους συμμαθητές της στο σχολείο ζωή της νεαρής Carrie White. Η ταινία, όπως και το βιβλίο, αποτέλεσε το ιδανικό πάντρεμα του high school drama με μία ταινία τρόμου που παρότι έχουμε δει αρκετές φορές σήμερα, τότε ήταν κάτι επαναστατικό.
Μετά το σποτάκι του Jean-Claude Van Damme για τη Volvo είναι σχεδόν αναγκαία η επίσκεψη στις ταινίες δράσης που έχει δώσει ο μεγάλος Βέλγος. Μετά από μία πενταετία ταινιών υψηλού μπάτζετ για την Universal, μεταξύ των οποίων το Timecop και το Sudden Death (Hello Die Hard), ο JCVD δούλεψε για ένα μεγάλο διάστημα με σκηνοθέτες από το Hong Kong. Ένας από αυτούς είναι ο Ringo Lam. Το Replicant ήρθε το 2001 κατευθείαν στη αγορά βίντεο και παραμένει μέχρι σήμερα μία από τις υποτιμημένες ταινίες του σταρ.
Αιματοβαμμένα υπερβίαια σπλάτερ και haunted house ταινίες με υπερφυσικά στοιχεία φαίνεται να μονοπωλούν το ενδιαφέρον των περισσότερων αμερικανων δημιουργών (ή παραγωγών) ταινιών τρόμου την τελευταία δεκαετία. Και όχι άδικα αφού οι ταινίες αυτές κερδίζουν πολλά χρήματα σε χαμηλά μπάτζετ. Ο Αυστραλός σκηνοθέτης James Wan έχει πετύχει και στις δύο κατηγορίες. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το πρώτο Saw ή τα πιο πρόσφατα Insidious και The Conjuring. Και παρότι η βία του Saw και όλων των σίκουελ και απομιμήσεων που δημιούργησε έχει δώσει καλές ταινίες και σίγουρα έχει τους θαυμαστές της, ο James Wan που έχει ωριμάσει αρκετά τα τελευταία χρόνια ενδιαφέρεται περισσότερο για τις ταινίες τρόμου που βλέπαμε τις παλαιότερες δεκαετίες και δεν περιέχουν αίμα και σωματική βία.
Το χαμηλού μπάτζετ Insidious που κυκλοφόρησε πριν τρία χρόνια βρήκε κοινό στις αίθουσες και αργότερα στο homecinema και μεταξύ άλλων μας έμαθε πως τα πνεύματα δεν στοιχειώνουν σπίτια αλλά ανθρώπους και μας έδειξε πως τα jump scares μπορούν να είναι αποτελεσματικά χωρίς να πειράζουν την αφήγηση της ιστορίας. (Κάτι που είδαμε και στο περσινό Sinister).
Το The Last Exorcism που κυκλοφόρησε στις ελληνικές αίθουσες πριν τρία χρόνια ήταν μία μάλλον αδιάφορη ταινία με μερικές καλές στιγμές στο φινάλε και μία ενδιαφέρουσα στο χαρτί ιδέα. Στον πρώτο τελευταίο εξορκισμό o Patrick Fabian και το συνεργείο του συναντούν ένα πραγματικό εξορκισμό στο σπίτι όπου κατοικεί η Nell Sweetzer (Ashley Bell) και η οικογένεια της. Η ταινία εξαιτίας του χαμηλού μπάτζετ της σημείωσε επιτυχία στα ταμεία και έτσι οι παραγωγοί υπέθεσαν πως μία συνέχεια της ιστορίας είναι καλή ιδέα.
Μία από τις ταινίες που μπορείς να ανακαλύψεις μόνο σε κάποιο κινηματογραφικό φεστιβάλ ή αργότερα σε βραδινή προβολή στο σπίτι με την παρέα σου είναι το Cheap Thrills που μετά από μία επιτυχημένη πορεία σε ξένα κινηματογραφικά φεστιβάλ όπως το SXSW στο οποίο και βραβεύτηκε, ήρθε και στις δικές μας Νύχτες Πρεμιέρας.
Μέχρι που θα έφτανες προκειμένου να προσφέρεις τα προς το ζην στην οικογένεια σου? Για πόσα λεφτά θα δεχόσουν να ρεζιλευτείς μπροστά σε άλλους? Ή πόσο θα πλήρωνες για να εκδικηθείς κάποιον που δημιουργεί μικρά προβλήματα στην καθημερινότητα σου? Ταινία που σίγουρα θα διχάσει το κοινό, το Cheap Thrills μέσα από τις ενέργειες των κεντρικών χαρακτήρων εγείρει διαχρονικά ερωτήματα που ίσως τώρα είναι πιο επίκαιρα από ποτέ. Δεν ξεχνά όμως να διασκεδάσει το θεατή και σε μερικές περιπτώσεις να τον κάνει να κοιτάξει μακριά από την οθόνη.
